Op 1 januari 2012 is het 25 jaar geleden dat de Widar bakkerij van start ging. In de nacht van 31 december 1986 naar 1 januari 1987 hadden we, in plaats van feest te vieren, de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen voor de opening.

We hadden de bakkerij van de Pimpernel, dé natuurvoedingswinkel van Turnhout in die tijd, overgenomen. Er was een oven uit Zwitserland geschonken. Maar die vroeg zoveel electriciteit dat het onmogelijk was die in bedrijf te stellen. Dan maar begonnen met de kleine oven van de Pimpernel.

Intussen bakken we hier in onze bakkerij een equivalent van ongeveer 1000 broden per week. Zes van onze bewoners vinden er een uitstekende werkplaats. Er is veel vreugde en fierheid over de 18 verschillende soorten broden die aangeboden worden. Het “klosjaars kramiekske”, een broodje dat in het gevangenismuzeum aangeboden wordt, herinnert aan de periode dat vele landlopers in Merksplas en Wortel verbleven. Onze appeltaart is in de verre omtrek bij wandelaar en natuurvriend bekend. En we bakken per week een 700 “pijpestrootjes”. Een knabbelstokje dat de eerste honger stilt of de wandelaar nieuwe energie geeft.

Velen kennen Widar door de bakkerij. Velen hebben eerste contacten gelegd met onze bewoners door de bakkerij. Deze werkplaats vult perfect in wat wij zo graag aanbieden aan mensen met een handicap: ze helpen een zo normaal mogelijk leven te leiden. Dagelijks werk aan een goed kwaliteitsvol product helpt de bewoner zich in de maatschappij te integreren en deel uit te maken van onze samenleving.

En…niet onbelangrijk, bakker Gie, die er in de nieuwjaarsnacht van 1987 bij was, bakt hier nog steeds!

Onder een stralend zonnige hemel vond de opening van huize Ekkehart plaats. De feestelijke toespraken werd er naar verwezen dat Widar met de realisatie van dit poject zijn “lange wil” heeft getoond. Er gingen immers 12 jaren voorbij tussen begin en uitvoering. Frans Horsten wees erop dat met de opening van het huis een traditie van zorg voor de zwakkere mens werd voortgezet. Vanaf 1822 wordt er vanuit deze impuls gewerkt in wortel Kolonie. Hij hoopt dat Widar de mogelijkheid zal scheppen enkele van de oorspronkelijke landlopershuisjes opnieuw op te bouwen zodat men een idee kan krijgen van het landschap in de beginfase van de Kolonie. Burgemeester Van Aperen gaf een overzicht van wat er sinds het beschermingsbesluit over de Kolonie al aan initiatieven gerealiseerd is op deze uniek plaats. En hij feliciteerde Widar met de eerste stap die gezet is naar de toekomstige Dorpsgemeenschap Balder.

Tijdens de receptie die volgde op de toespraken kon iedereen het resultaat van vier jaar bouwen en verbouwen bewonderen. De bewoners en medewerkers van huize Ekkehart wonen op een unieke en mooie plek. Hopelijk draagt dat bij aan hun ontwikkeling.

Terwijl iedereen kon waarnemen dat we naarstig aan het werk waren aan huize Ekkehart in Wortel Kolonie werd achter het Casino de draad van de bouw van huize Yggdalir weer opgepakt. Vooral onze klusjesman Gie was dikwijls in z’n eentje aan het metselen. We voorzien nu dat midden oktober de werken zo ver gevorderd zullen zijn dat we kunnen beginnen aan de betonplaat voor de verdieping. Op de bovenverdieping is het metselwerk beperkt tot twee gevels. Er is dus nog een kleine hoop dat we voor de winter onderdak kunnen werken…

Op 24 september zullen we huize Ekkehart officieel openen. Het verheugt ons dat de burgemeester van Hoogstraten, de heer van Aperen, met een toespraak de werking van van Dorpsgemeenschap Balder in gang zal zetten. Hij was het immer die in september 1999 de eerste vraag stelde om in Wortel Kolonie een initiatief te nemen voor de zorg voor mensen met een handicap. Tussen de eerste vraag en de uiteindelijke realisatie zijn dus 12 jaren verlopen…

Frans Horsten, die aan de basis ligt van het behoud van Wortel Kolonie, zal uit historisch oogpunt een bijdrage leveren bij de opening.

Alle medewerkers en bewoners van Widar verheugen zich op dit belangrijke moment van uitbreiding.

De vakanties zijn nu allemaal achter de rug. Bewoners en medewerkers worden weer gewoon aan het oude ritme. Het werk in de werkplaatsen wordt weer opgepakt. De dagen korten snel en ’s morgens is er dikwijls nevel in het moer als de bewoners naar hun werkplaatsen vertrekken.

We hebben een enorme oogst van appels, peren en druiven. Er zijn nauwelijks bakken genoeg om het fruit in de koelcel op te slagen. Alle dagen persen we uit het valfruit de heerlijkste sappen. Iedere namiddag drinken we in de pauzes vers appelsap uit de verwerking. We beseffen en genieten van de rijkdom en de gulheid die de natuur ons schenkt.

En sinds gisteren vallen de noten… Veel vroeger dan andere jaren. Van de walnoten zullen we een overvloedige oogst hebben. De hazelnootoogst valt een beetje tegen. Daarvoor was het voorjaar wellicht te droog.

Onze bewoners gedijen in dit leven zo dicht bij de natuur. Langzaam gaat hun aandacht weer naar binnen. De avondactiviteiten zijn opgestart. Schilderen, muziek, sport…iedereen heeft zich ingeschreven in één of meerdere disciplines. Puzzels worden weer bovengehaald. Gezelschapsspelen die bijna vergaten waren komen uit de kast. En terwijl het buiten donker wordt, wordt er weer voorgelezen in menig huis.

Voor de medewerkers begint de periode van vergaderen, plannen, voorbereiden. We kennen deze periode als de moeilijkste tijd. Tot Kerstmis zal de aandacht meer en meer naar de binnenkant gaan. Fysiek, maar ook op zielegebied.

We kijken uit naar het grote oogstvuur op Michaëlsdag. Want daarna begint de hersft pas echt.